Mª VICTORIA VILLAVERDE, VIÚVA DO ESCRITOR E POLÍTICO GALEGUISTA, RAMÓN DE VALENZUELA

Unha vida de película foi a que lle tocou vivir a Mariví Villaverde (Vilagarcía, 1922), xunto ao seu home Ramón de Valenzuela, que descansa no cemiterio de Adina dende o ano oitenta. Unha chea de idas e venidas debido á persecución política e militar que sufriron os galeguistas durante a guerra civil primeiro, e durante a dictadura, despois. Dúas biografías entrelazadas por un sentimento compartido, cun mesmo ideal político e un mesmo xeito de loitar pola súa terra. A súa herdanza literaria e políticamente incorrecta, só era posible noutros paises durante o réxime, polo que as súas obras foron publicadas primeiro na Arxentina e despois en Galicia. Ramón Valenzuela, de profesión mestre, foi tal vez o primeiro escritor galego que baseou a súa obra en denunciar as atrocidades levadas a cabo en cárceres e campos de concentración durante a guerra fraticida española.

¿COMO E PORQUE CHEGARON Á ADINA?
No ano 44 Ramón e eu decidimos casar e vivir en Galiza, durante unha tempada vivimos en Noalla e algúns fins de semana nos desprazábamos ata Portonovo porque Ramón era cuñado do famoso médico da vila mariñeira Don Fernando Lalinde. Ó pasar por Adina, parábamos nun lar de fermosas vistas ó mar e baixábamos das bicicletas, e sempre comentábamos ilusionadamente a posibilidade de mercar unha terra alí para facer unha casa onde vivir. Tras unha emigración “forzosa” a Bos Aires, regresamos a Madrid no 66, escollemos a capital nun principio porque era máis sinxelo pasar desapercibido. Unha vez asentados, eu comecei a traballar por toda Galiza de representante comercial de porcelanas e cristal de Bohemia importado de Checoslovaquia. E no 74, despois de moitas trabas para mercar o terreo, fixemos a tan desexada casa, naquel lar de Adina co que sempre soñábamos dende 30 anos atrás. Nun principio, o “noso proxecto” era o de pasar alí medio ano e o outro medio en Madrid, pero agora só veño na tempada do verán.
¿COMO RESUMIRÍA A PERSONALIDADE DO SEU HOME?
Era un home moi optimista, por moi mal que estiveran as cousas sempre se sentía feliz, porque aproveitaba o lado bo ata das circunstancias máis adversas, como cando estivo sesenta días nunha celda de incomunicación, en Ávila, na que a maioría dos presos toleaban en pouco tempo. Era moi boa persoa, cun carácter excepcional.
¿QUE DESTACARÍA DA OBRA LITERARIA DE VALENZUELA?
Hai tres obras publicadas: NON AGARDEI POR NINGUÉN, ERA TEMPO DE APANDAR e O NARANXO. Un dos grandes méritos da súa obra, é a publicación destes libros cando ninguén se atrevía a facelo.
¿E A SÚA ACTIVIDADE POLÍTICA?
Era fundamentalmente galeguista, aínda que tivo tendencias comunistas polas circunstancias dos “aliados” durante a II Guerra Mundial e a conseguinte postguerra. Tivo unha participación moi activa durante toda a súa vida, dando “mitins” e conferencias por todo o mundo, ata en Portonovo dou algunha charla moi popular.
¿COMO SOBREVIVIU Á ÉPOCA DO FRANQUISMO?
Ramón pasou tres anos encarcelado en Ávila (dunha condea de vinte anos e un día), algún tempo en campos de concentración e moitos anos emigrado “forzoso”, ata que volvemos a España intentando pasar do xeito máis desapercibido posible. Nun principio tiñamos a esperanza de que “Os Aliados” remataran coa dictadura, igual que sucedeu co nacismo, pero parece que España non interesaba tanto e o franquismo perdurou demasiado no tempo.
¿QUE RELACIÓN TIVO CON CASTELAO E OUTROS INTELECTUAIS DA ÉPOCA?
A Castelao xa o coñecía de antes da guerra, incluso participaron xuntos en varios mitins, (Valenzuela foi un dos escollidos para transportar o cadaleito de Castelao), tamén participou en diversos momentos da súa traxectoria con Seoane, Cuadrado, Neira Vilas, Blanco Amor e unha longa lista de persoaxes galegas que formaban un movemento intelectual irrepetible.
¿QUE RELACIÓN TIÑA CO POBO E HABITANTES DE ADINA?
Era unha relación moi cercana, Ramón falaba moito cos veciños das cousas cotiás, as viñas, o tempo, os problemas familiares, etc, pero era máis reticente a falar de temas políticos porque a xente tiña moito medo a todo, en especial a expresar opinións que se desmarcaran das habituais, eran bastante medroñentos. !Secuelas do réxime!
¿QUE ANÉCDOTA DESTACARÍA DA SÚA VIDA ?
Houbo un feito moi anecdótico, que foi a asistencia á nosa voda dun policía que viña a investigar a ver se alí se podería estar “cocendo” algo sospeitoso.
¿QUE RELACIÓN TIÑA COA IGREXA CATÓLICA?
Deixamos de creer nesta relixión cando vimos que un asesino, visto cos meus propios ollos, asistiu a unha misa despois de cometer un asasinato, e só lle fixo falta trinta segundos de confesión para redimir da súa cara calquera síntoma de arrepentimento, saíndo da Igrexa coma se non houbera pasado nada. Non podo crer nunca relixión así.
¿QUE AUTORIDADE LOCAL FOI A PRIMEIRA EN RECOÑECER A SÚA OBRA?
Ningunha, os primeiros en valorar a súa obra foron os membros dunha asociación de Portonovo, que fixeron as xestión precisas para poñerlle o nome de Valenzuela a unha rúa.
COMO REPRESENTANTE DA OBRA DE VALENZUELA, O ESCRITOR DE MÁIS RELEVANCIA RELACIONADO CON ESTE CONCELLO. ¿NON CREE QUE DEBERA SER ATENDIDA POLA CONCELLEIRA DE CULTURA?
Neste Concello non interesa moito o movemento literario nin o patrimonio cultural, non hai cines, nin teatros, nin incentivos para concursos literarios, nin nada de nada, por iso temos unha escasa vagaxe de escritores, pintores, etc. Se non se sementa non se recolle. Somos unha sociedade que depende dos veraneantes, sociedade de consumo que non deixa pegada.
¿VALÓRASE POUCO ÓS ESCRITORES LOCAIS?
Por suposto, menos mal que existen persoas coma vós. A Ramón encataríalle saber que a mocidade de Adina fai unha publicación que loita polos valores que tanto defendeu. Incluso para min foi unha grata e inolvidable sorpresa coñecer a xente coas vosas inquedanzas, e vos animo a que sigades traballando e facendo historia, porque demostrades moito máis que sentimento pola vosa terra.

CONCURSO DE PINTURA AO AIRE LIBRE EN SANXENXO

O Círculo Cultural Deportivo de Sanxenxo organizou o día 17 de agosto a II Edición do concurso de pintura ao aire libre “Paisaxes de Sanxenxo”, no que se deron cita un total de nove pintores. Entre os artistas encontrábanse coñecidos do concello, pero tamén xente vida de fóra, en concreto de Cambados, Vilagarcía, Raxó e ata Boiro.
Despois de selar os seus lenzos ás dez da mañá e pintar os seus cadros no lugar elixido, concentráronse na Praza de Pascual Veiga onde expuxeron as súas obras desde as 19:00 ata as 22:00 horas.

O xurado composto por Miguel Mantilla (pintor e mestre de Arte), Francisco Romero (pintor e galerista) e Francisco Hernández (presidente da Cultural de Sanxenxo), elixiron como gañadores a Andrea López, cunha obra de factura contemporánea e Ramón Costa, máis figurativo, os cales recibiron un premio 500 € cada un.

O FÚTBOL SALA FEMININO, UN DEPORTE EN AUXE

A Asociación Xuvenil SARAIBA DO MAR constitúese o 20 de xaneiro de 1999 no marco do Concello de Sanxenxo. A Asociación xurge como colectivo xuvenil que pretende traballar en beneficio dos xóvenes do Concello de Sanxenxo, recoller as súas inquedanzas e tratar de aportar o seu gran de area á xuventude. A intención é aglomerar as necesidades da xuventude e dar saída ás mesmas, por medio da organización de actividades e cursos que respondan ás demandas de tempo libre de tódolos xóvenes.
Deste modo, a finais de 1999, nace a idea de formar un Equipo Feminino de Fútbol Sala que encha ese oco que o deporte feminino ven reclamando insistentemente. O que nunha primeira tempada foi unha aventura dun equipo de doce xogadoras, en seis tempadas despois converteuse nunha realidade de catro equipos e cincuenta xogadoras, nas categorías xuvenil, cadete, infantil e benxamín. Este clube, na actualidade conta con catro equipos e unha escola base de fútbol sala. En tódolos nosos equipos conseguimos reunir a un grupo de xogadoras xóvenes, chegadas de distintos puntos do municipio.
Na actualidade temos un total de corenta e oito xogadoras federadas nas categorías de xuvenil, cadete e infantil. Cada equipo conta cun entrenador que colabora con nós desinteresadamente.
Os resultados deportivos foron chegando co traballo dos monitores que colaboran desinteresadamente co equipo. Ainda que os desprazamentos non son moi longos, temos que contar coa axuda dos pais e nais das nenas para poder desplazarnos aos partidos. Esto supón un grande aforro económico.
Con esta estructura e a escola base, que xa conta con cinco equipos, aseguramos a continuidade do fútbol sala feminino no Concello de Sanxenxo a medio e longo prazo.

RESTAURACIÓN DO NENO XESÚS

Unha semana antes da celebración das festas da vila de Portonovo, na procesión que sube as imaxes cara a Igrexa parroquial de Adina, unha delas sufriu un percance. Concretamente, o Neno Xesús que leva nos seus brazos a Virxe do Carme, co movemento saiu do enganche metálico que o suxeitaba e caeu ao chan. De forma precipitada, era necesario arranxar os problemas da pequeña imaxe, xa que uns días máis tarde tiña que acompañar á Virxe nas procesións con motivo das festividades dos patróns.
O párroco don Xosé decidiu proceder á restauración inmediata da talla, que posuía alteración graves provocadas pola caída, e outras que viñan dadas polo paso do tempo. O dano máis grave era a perda de capa pictórica producida polos golpes e o mal manexo da imaxe. Tamén tiña unha grosa capa de suciedade pola acumulación de pó e escrementos de insectos. Pero a alteración máis grave foi a separación dunha peza na parte da nuca. Esta peza é tallada de forma separada polo escultor para introducir os ollos de cristal, e logo, unha vez colocada a peza no seu sitio, selábase con cola de carpinteiro. Co tempo, as propiedades deste adhesivo, van desaparecendo, o que fixo que o golpe tan forte producirá a separación do resto do corpo.
Nada máis entrar no obradoiro, o que se fixo foi un análisis histórico-artístico e físico-químico da peza. Antes de intervir é preciso coñecer a obra e o seu estado, para poder determinar o tipo de productos, materiais e tratamentos a desenrolar. A primeira actuación foi unha limpeza mecánica (por medio de bisturí) e química (con disolventes acuosos), onde se eliminiou a capa de suciedade, e máis profundamente, os repintes que se fixeron na faciana co paso do tempo e que non eran orixinais (coloretes, beizos, ollos…).
O seguinte paso foi adherir a peza da cabeza cun adhesivo polivinílico. O saneamento do oco fíxose con anterioridade para deixar ese espazo vacio totalmente limpo. Unha vez completa a obra, procedeuse a estucar aquelas faltas de pintura, ou aquelas lagunas onde o soporte de madeira encontrábase á vista. Mediante unha pasta de sulfato cálcico aglutinado, cubríronse tódalas faltas salientables, e posteriormente lixáronse para nivela-las ou darlle forma, como foi no caso dos cabelos. Por último, coa reintegración cromática ditas faltas retomaron a súa cor, mediante a aplicación de tintas de acuarela sobre o estuco, que devolvían a unidade estética á peza. O barnizado da obra foi a etapa final deste proceso de conservación e restaruación, no que fixo falla respetar un tempo de secado, para que as alteracións climatolóxicas e ambientais non afectasen á talla.

REUNIÓN DE CATALINA GONZÁLEZ COS VECIÑOS DE ADINA

O pasado día 22 tivo lugar a primeira reunión dende as pasadas eleccións, que a alcaldesa de Sanxenxo mantén cos veciños de Adina. Nela abordáronse case tódolos temas relacionados coa parroquia, destacando entre eles, o comezo das obras da Praza de Adina, as melloras na rúa Poleiros e a futura realización da Casa de Cultura. Tamén se estudiaron outros temas non menos importantes como as irregularidades urbanísticas nesta zona do rural, a posible apertura de tres novos accesos, o desenrolo do SAU 14 , etc. Os veciños tamén preguntaron polo futuro desdobramento da actual vía rápida pois moitos veciños de Adina se verían afectados.
En canto ó ámbito social tratáronse temas tan diversos coma o problema do botellón e outros coma o da realización das festas locais. O tema medioambiental, a protección do patrimonio e os tendidos eléctricos ocuparon gran parte da xuntanza..
O colectivo veciñal aproveitou a ocasión para felicitar a González pola súa elección como alcaldesa, e por levar a cabo diversas solicitudes realizadas ultimamente pola Asociación de Veciños como o asfaltado de Rial á Xesteiriña, a rede de saneamento e auga en Pedrouzos, colaboracións varias no local social, etc.
Os representantes veciñais propuxeron levar a cabo esta reunión de xeito periódico, e agradeceron a atención recibida ata ben entrada a noite por parte da Rexidora e os seus acompañantes, o seu Secretario e o Concelleiro de Urbanismo, que tomaron boa nota de tódalas demandas cidadás expostas na reunión.

SOLO URBANIZÁBEL NÚM. 30 (S.U.-30) - PADRIÑÁN

No Consello da Xerencia de Urbanismo celebrado no día de hoxe, o grupo de goberno do Concello de Sanxenxo deulle o visto bo, en solitario, a aprobación definitiva do Plan Parcial do solo urbanizábel núm. 30 (S.U.-30) de Padriñán.
A cousa non tería mais transcendencia, xa que nos teñen acostumados a aprobar todos sexa con informes favorábeis ou non, carentes de informes ou por silencio administrativo dalgunha consellería da Xunta responsablilidade do PSOE, pero concretamente no caso que nos ocupa é exemplo da falta de rigor por parte do Partido Popular.
A pregunta dos concelleiros do BNG, a Sra. González, Presidenta do Consello da Xerencia, respostou que “descoñecía” de que solo se trataba. Entón o concelleiro do BNG David Otero, informouna de que o devandito solo estaba totalmente dentro do trazado da “súa malograda Ronda”.
Como de todos é sabido o concello ten presentado un recurso contencioso contra a decisión da Xunta de Galicia de paralizar a Ronda sen que, como ten declarado en máis dunha ocasión a Sra. González Bea, teñan intención algunha de retirar o devandito contencioso.
Ante esta situación o BNG fáise as seguintes preguntas:
Que pasará si, por unha fatal circunstancia, o recurso fose favorábel ao Concello?
Non saben os nosos gobernantes que os promotores do solo urbanizábel terían dereito a indemnización si non poden desenvolver o solo?
Ou é que realmente non cren no resultado favorábel do contencioso máis seguen adiante con el sen importarlles o seu custo? Total eses cartos non saen dos seus petos senón de todos os veciños e veciñas de Sanxenxo e os seus soldos téñenos asegurados!
Nin que dicir ten que o concelleiro delegado de urbanismo do equipo de goberno (47.600 euros/ano) non abreu a boca. Que vai dicir si non ten nin idea de que vai isto do urbanismo!

INTERCAMBIO CULTURAL EN ASTURIAS

A Asociación de Veciños San Miguel de Adina prepara o terceiro intercambio cultural cunha asociación de veciños asturiana. Os veciños de Adina foron invitados polos de Tijarafe a participar nun encontro a tres bandas. Aproveitando a visita dos canarios á capital ovetense, os dirixentes dos colectivos veciñais, decidiron aproveitar a ocasión para un intercambio cultural entre tres pobos, o canario, o asturiano e o galego.
A visita estase planificando para os días 21 e 22 de Setembro, polo que tódolos veciños interesados deben reservar as súas prazas coa maior antelación posible. Para isto deben usar os números de contacto da sociedade ou dirixirse á Revista de Adina. A reserva será de dúas noites, con media pensión nun hotel da capital asturiana, e unha cea ou xantar de intercambio cultural.

A LONGA EXPERIENCIA DO PRESIDENTE DA ASOCIACIÓN DE VECIÑOS

Neste cumpreanos da publicación veciñal, a cal leva xa dous anos publicándose, quero facer un pequeno balance sobre a miña vinculación con este tipo de actividades, que levo a cabo dende que teño uso de razón. Lembro con certa nostalxia a fermosa imaxe que a vila de Sanxenxo nos ofrecía alá polos anos 60, onde non había máis de 50 casas “das de antes” e en particular , recordo o Salón de Baile do Marycielo e o Cine da Terraza. Sendo moi novo abandonei a miña aldea, Forxán, con só 19 anos tomei rumbo a Alemania, onde desenrolei a maior parte da miña “vida social” durante 41 anos. A miña vida de emigrante foi bastante dura nun principio por descoñecemento do idioma, as costumes e os problemas laborais, despois funme asentando, e a miña vida foise dividindo en tres partes, a familiar, a laboral e a socio-cultural. Desta última teño que destacar a creación do Centro Galego (1985) de Frankfurt, que foi un dos maiores retos que tiven en Alemania, do cal estou moi orgulloso porque foi un dos grandes referentes socio-culturais da emigración galega en Europa. Por este centro pasaron as autoridades e personaxes galegas e españolas máis importantes da época. A actividade cultural naqueles tempos era enorme, con intercambios con outros centros de todo o mundo, Sudamérica, Europa, etc.
No ano 1999 abandono Alemania e a presidencia do Centro Galego e intento formar outra asociación en Sanxenxo, pero de alemáns para desenrolar actividades similares ás que facíamos alá. Tras moitas xestións, todo parecía ir ben, incluso tiñamos unha serie de actividades xestionadas para levar a cabo, con descontos en compañías aéreas incluído, pero non chegou a colaboración do alcalde de turno para poñer todo en marcha e desestimamos o proxecto.
Finalmente, alá polo finais do 2004, propóñenme facerme cargo da A.V. de Adina, unha asociación inactiva, sen socios, sen auga, sen luz, sen fondos económicos, un auténtico desastre que suporía un reto para min e para as persoas que me acompañan nesta nova directiva, como Jorge, Casimiro, Andrés, Leopoldo, Manuel e as rapazas que dirixen a Revista, Elisa e Andrea.
Todos eles traballan sen ningunha remuneración, máis ben poñendo os seus cartos e o seu tempo para intentar mellorar as vidas dos demais, e gracias a todos eles conseguimos poñer esto a funcionar dun xeito exitoso.
Tamén quero destacar a axuda da nova alcaldesa neste último ano, pois é unha das máximas responsables de que o noso colectivo recuperara unha gran cantidade de socios, pois sempre nos apoiou nas nosas iniciativas, que en definitiva é o que demostra que imos polo bo camiño. Só nos queda que inicien as obras do novo Centro Social de Adina o antes posible, pois urxe de xeito inminente que dispoñamos dun centro destas características para desenrolar as actividades que temos planeadas para o vindeiro ano.
Esperando que esta promesa se faga realidade, mando un saúdo para tódolos veciños en xeral e socios en particular, sen eles as nosas reivindicacións non terían sentido.

A NOSA HISTORIA EN FOTOS

Este mes rescatamos unha foto que mostra unha das celebracións máis populares en Galicia e que pouco a pouco, neste concello se intenta rescatar. Do álbume do noso veciño de Portonovo, Manuel Bea, rescatamos esta postal que data do ano 1957. Neste retrato colectivo aparecen retratados entre outros: Chicho, Lustres, Manolo Viltor e Jose Manuel.

UNHA VIDA DE CANS

Matan e despelexan a dous cans e feren a outro nunha canceira en Cambados (Pontevedra)."Un estaba morto no centro do recinto e ao outro faltáballe toda a pel da parte de arriba", explica a xerente da canceira. Todo apunta a “persoas sen sentimentos” que “meteron outros cans para realizar pelexas” entre animais.
Este fragmento de noticia, recollida de Europa Press, non é nada axeno ao conxunto das novas sobre abandono de animais que lemos a cotío na prensa local. Os abusos que se fan aos animais non deixan de estremecer a algúns e de pasar desapercibidos para outros. Non é cuestión de sensibilidade, é cuestión de poñerse na pel dese ser vivo e pensar no que sinte ao ser abandoado polo que cre o seu dono ou a recibir maltrato do que pensa que é o seu protector.
Os cans derivan do lobo e na súa vida tenden a relacionarse en manada, guiados por un xefe, que na súa domesticación pasa a ser o home. O afecto e a obediencia é un pilar básico que levan no seu instinto dende que nacen e que se contradice, na meirande parte das veces, coas actuacións que os humanos levamos a cabo.
Todos os que posuimos animais de compaña sabemos da intelixencia e o entendemento que estes seres chegan a ter sobre os seus donos. Fanse oir e a comunicación é case total; “só lle falta falar”, din moitos. A sensación de confianza, seguridade e compaña está asegurada, de feito os especialistas recomendan a convivencia cun animal doméstico para tratar problemas sicolóxicos e fisiolóxicos, dende as idades máis tempranas ata a vellez. Sen embargo, a cotío, paseamos polas rúas vendo cans aboandoados por aqueles que non souberon responsabilizarse dun capricho que convertiríaos co tempo nun estorbo.
Son tamén compañeiros de ocio, como os cans de caza. Unhas razas que son recollidas polas canceiras, procedentes de donos que mostran a súa gratitude cun maltrato e un abandono cada vez máis numeroso. E por outra banda están as pelexas de cans encubertas que deixan cadáveres e cans agonizantes en escombreiras ou recunchos escondidos.
Calquera persoa que convive con animais de compaña sabe da súa nobreza e dedicación ao seu amo. Son un máis da familia e a súa perda xenera un vacío difícil de esquecer. Este sentimento debe ser xeneralizado para que aqueles que teñen animais os respeten, e os que non os teñen e queiran telos sepan da responsabilidade que iso carrexa.

ASOCIACIÓN CULTURAL ABIÑADOIRA

Dentro do panorama folclórico local é preciso destacar as actividades levadas a cabo pola Asociación Cultural Abiñadoira de Sanxenxo, en prol do mantemento e proxección das manifestacións tradicionais galegas de música e danza. Cristina Ramallo e Mª Carmen Sueiro, compoñentes e mestras de baile da asociación, levan dende moi cativas neste mundo. Adícanse, xunto co resto da agrupación, a promover actividades relacionadas co noso patrimonio cultural galego.
¿Cando xurde Abiñadoira?
Como asociación cultural e co nome de Abiñadoira, xurde no ano 90. Pero a agrupación folclórica, adicada a dar clases de baile e música, xa funcionaba dende moito tempo antes. Nós mesmas comezamos na primeira agrupación con cinco anos.
¿Quenes foron os propulsores no seu comezo?
Por un lado, a que agora é presidenta, Mª Carmen. Tamén participaron Conchi González e a súa irmá Mª Carmen do Hotel Justo. Foron máis ben pais dos nenos que xa bailaban e que decidiron crear uns estatutos para a constitución dunha asociación.
¿Que actividades leva a cabo a Asociación?
De forma continuada están as clases de gaita, percusión e baile, os sábados no pazo de cultura de Sanxenxo, xa que non temos local propio. Tamén hai unhas clases para maiores os mércores pola noite. Logo organizamos o Festival de Nadal, unha mostra de baile cun grupo folk tradicional invitado. E estamos implicados na Semana Cultural, a finais de xuño, con mostras de teatro e actuacións de grupos galegos de música tradicional. Tamén se realiza unha exposición fotográfica, que por motivo de espazo, nos últimos anos non poidemos levar acabo. O último día ten lugar a romería no atrio da igrexa de San Xinés.
¿Con canta xente conta a asociación?
Socios haberá sobre trinta, pero temos que contar tamén cos fillos dos asociados que participan nas actividades. Logo o grupo de mestres de baile e instrumentos somos unhas doce persoas.
¿Que idades comprenden os alumnos das actividades?
Pois dende os catro anos. Agora mesmo, na clase dos máis pequenos temos dez. Hai rapaces que veñen só no verán.
¿O número de participantes vai en aumento?
Por desgraza non. Fai dez anos, poderíamos se-lo triple. Vemos que non son un tipo de actividades que se promocionen moito.
¿É só coñecida Abiñadoira no concello de Sanxenxo ou tamén por fóra?
Sí. Temos relación con moitos grupos, sobre todo de Santiago. Ó longo do ano actuamos moitas veces fóra en concursos, mantendo moi boas relacións con outros grupos similares.
¿Organizan actividades con outras asociacións ou institucións ao longo do ano?
Organización non, ainda que sí colaboramos nos festivais realizados por outras asociacións do concello e da comarca.
¿Reciben algún tipo de colaboración para o seu mantemento?
Temos as cuotas dos socios, que non chegan nin para pagar aos mestres. Os gastos mensuais os imos cubrindo grazas ás actividades que organizamos. Agora mesmo temos un gasto a maiores pola publicación do 2º volume de Albores de Sanxenxo. Recibimos subvencións, ainda que tendo en conta a difusión e promoción que facemos da cultura galega, en relación con outras asociacións, o importe tería que ser maior, xa que implicamos a todo o pobo nas nosas actividades.
¿Como ven o paronama cultural a nivel local e autonómico?
A nivel local está moi mal. Estase prescindindo cada vez máis das asociacións. O Concello está a centralizar máis as actividades, o que provoca que a xente participe e se implique menos na actividade cultural do pobo. A nivel da Xunta hai boas intencións, pero pasa un pouco o mesmo que a nivel local.
¿Cren que se está a producir un abandono ou desinterés pola tradición e o patrimonio cultural galego?
Sí, por suposto. O que vemos é unha falta de promoción deste tipo de actividades da tradición galega, fronte a outras actividades que se fomentan máis por parte da administración.
¿Ten proxectos de futuro Abiñadoira?
Sí, sempre se queren facer máis cousas. Agora mesmo estamos inmersos na venta do 2º volume de Albores de Sanxenxo, que se pode conseguir a través da propia asociación ou na librería Nós. É unha recopilación de 150 fotografías antigas dos lugares e parroquias de Sanxenxo. Estase vendendo moi ben, grazas tamén á colaboración desinteresada de Xaime Corral.

A ROTONDA DE PORTONOVO SEN LUZ

Uns días antes de que chegasen os primeiros turistas da Semana Santa, inaugurouse esta rotonda tan demandada polos veciños de Adina e Portonovo. Cando os operarios do Concello comezaron os traballos, todos esperábamos unha decoración vexetal acorde coa vila de entrada. Pero tamén esperábamos iluminación, xa que temos máis dun exemplo de incidencias por culpa disto, dende accidentes de tráfico ata vehículos que sen percibir a rotonda pasan por enriba dela. Ainda así, a encrucillada segue sen luz deixando a entrada a Portonovo totalmente confusa para aqueles conductores que pasan por primeira vez. Catro meses despois do seu arranxo, cremos que xa é tempo de iluminala.

O ESPELLO DA IGREXA DE ADINA

Este espello estanos a dar a lata a moitos que frecuentamos esta estrada. Por si non vos dades de conta está na baixada da igrexa, xusto nun cruce bastante polémico. Este cruce non ten ningunha visibilidade e os espellos que nos están a poñer tampouco, o anterior a este empanábase, outros desaparecían, outros rompíanos... en fin nunca tivemos algo o dereito. Este en concreto non se ve ben, pois está a imaxe algo difuminada o cal confunde moito. En este lugar xa tiveron algúns accidentes, e cremos oportuno por un espello en condicións. Por esta estrada os automóbiles circulan a gran velocidade e un día destes queira que non teñamos algunha desgraza meirande.

OS PERIGOS DA ESTRADA DE BARBEITO

Dende que se creou a bifurcación no lugar de Barbeito, para dar saída ao tráfico que proviña da Vía do Salnés, a antiga estrada que desemboca na vila de Portonovo quedou totalmente abandonada. Non só o firme está deteriorado, arranxado cuns simples remaches, senón que as beirarúas son case inexistentes. O veciño que baixa andando á vila ten que sortear os coches debido ao estreito marxe que deixa o paso de dous vehículos en dirección contraria. Ainda así, é moita a afluencia de xente que baixa e sube camiñando. Tamén están os nenos que xogan na rúa, concretamente na zona do cruceiro, en perigo constante de ser atropelados por un dos moitos coches que baixan a toda velocidade, sen decatarse deles ou do embudo que se forma no cruce para Benitiño. Coñecemos as intencións de arranxar esta estrada, pero estamos seguros que non ha de ser a curto prazo. Por iso, pedimos unha medida para aminorar o tráfico de vehículos con controis de velocidade ou eliminar un dos sentidos de circulación ata a bifurcación.

ESTADO INACEPTABLE DO RÍO FABAÍÑOS

O río Fabaíños encóntrase nun estado lamentable. O seu curso veuse alterado polos continuos trocos de dirección debido ás obras urbanas. Actualmente, cun caudal inexistente, as súas augas encóntranse empozadas á beira da estrada de A Lanzada, ao paso pola vila de Portonovo. As consecuencias son un insoportable cheiro e a imaxe desagradable de suciedade con restos das augas fecais que desembocan no río. Os propietarios das vivendas e dos locais veciños xa manifestaron o seu desacordo pola xestión levada a cabo por parte do Concello, que consideran ata o de agora, inexistente.

VIVE UN VERÁN AZUL

Este verán ENTRETENDAS Centro Comercial Urbano quere estar presente na rúa máis que nunca, e para iso ten preparada unha campaña do máis orixinal. Como na coñecida serie de televisión, o verán convértese en azul para comprar con calidade, comodidade e diversidade. En Sanxenxo non só atoparán praias con bandeiras azuis, tamén existen tendas cunha calidade que merece un recoñecemento azul. Por iso, os establecementos asociados a Entretendas, estarán sinalados cun punto azul nos súas fachadas e escaparates, distinguíndoos para que a xente os poida identificar coa calidade. Acompañado deste punto azul existirán uns carteis cheos de colorido, símbolo da diversidade do comercio.
A campaña levarase a cabo a partir do día nas datas centrais do mes de agosto, do día 11 ata o 26, nos paseos e centros urbáns de Sanxenxo e Portonovo. Colocaránse uns paneis informativos cos mapas das dúas localidades, onde se poderán ver con claridade os puntos azuis, contando coa presencia de azafatas que informarán e repartirán guías. Estos folletos que se repartirán á xente indican ónde se encontran os puntos azuis, animando á xente a ir as tendas obsequiándoas cun agasallo. E mentras as azafatas están nos paseos, os nenos da coñecida serie televisiva “Verano Azul” pasearán xunto a Chanquete coas súas bicis polas rúas das dúas localidades repartindo tamén folletos ao mesmo tempo que vai soando a música da serie.
E se alguén quere levarse un recordo desta campaña pode fotografiarse, colocándose tras o panel coa foto do barco de Chanquete , instalado nos dous paseos, e convertirse no protagonista deste verán azul. ¡¡¡De Sanxenxo e Portonovo, non nos moverán!!!

¿ADINA CONTA PARA ESTE CONCELLO?

Ante todo quero esclarecer que este artículo pretende ser constructivo, para darlle ideas ao concello e nos vindeiros anos podelas levar acabo, non quero que se entenda como unha crítica hacia ninguén. Dende a nova Revista de Adina así interpretamos as cousas. A crítica destructiva non conduce a ningures.
O concello de Sanxenxo lévanos ofrecendo dende hai uns anos un programa de festas e unhas actividades de lecer durante a época estival.
Este programa explícase nun bonito folleto no cal se nos ofrécen as datas das festas e actividades a realizar, así como os lugares onde estas se celebrarán. Entre estas actividades atopamos as distintas festas patronais das parroquias, festas gastronómicas, cine na rúa, obradoiros na rúa, torneos, diversos concertos... todo isto está moi ben, pois podemos disfrutar do verán con máis intensidade, pero teño unha pequena dúbida: ¿a Adina conta para este concello? Agás aquí e en Padriñán, en tódolos lugares do Concello se leva acabo algunha das citadas actividades. Ambas, como parroquias sí contan con actividades, pero todas elas realizadas nos núcleos urbáns de Portonovo e Sanxenxo respectivamente. A miña crítica vai nesta dirección. Non creo que o esquecemento sexa o prezo que Adina ten que pagar por englobar dentro de sí a un núcleo tan importante como é Portonovo. En 20 páxinas de folleto non se pode ler por ningures o nome de “Adina”. Xa sabemos que non temos ningunha festividade que cadre no verán e aínda que así fose tampouco hai quen a leve adiante, pois é algo moi custoso e moi mal agradecido. Pero xa que temos unha alcaldesa e unha representante nas listas que pertencen a esta parroquia, atrévome dende aquí a pedirlles que pensen nos rapaces da mesma, que, aínda que non hai moitos, seguro que son tan importantes como o resto. Penso que dende o Concello de Sanxenxo se intentan repartir as actividades o mellor que se pode, tendo en conta tamén o presuposto do que dispoñen. Todo isto é comprensible, pero o que na miña cabeza non cadra e que nalgúns lugares incluso se repiten actividades (como a de cine na rúa) e aquí non se realizan ningún día. Se queren doulles unha opción de onde se pode levar acabo: paréceme un bo lugar o campo das festas. Non sei si xa barallaron esta posibilidade pero, é amplo e poderíanse por unhas cadeiras sen problema ningún ¿ou non? .

UN VERÁN COMPLEXO PARA OS NEGOCIOS

Este verán está en boca de todos o tempo que fai. Os comentarios máis comúns serían, a estas alturas, a calor abafante, as noites sen pegar ollo, ou as praias e rúas ateigadas de xente. Sen embargo, tivemos un mes de xullo que non cumpriu as expectativas esperadas. O tempo foi inestable e cambiante dende os primeiros días do mes, cun pequeño respiro nesta última semana.
Según Vicente Pérez Muñuzuri, director de Meteogalicia, isto é debido á variabilidade natural propia do clima, pola cal estamos mal acostumados, xa que as temperaturas dos últimos anos en verán foron moi altas e con baixas precipitacións. Ainda así, isto non convence aos propietarios dos negocios que están a espera dun bo verán para salvar ou aumentar as súas economías.
Tra-los continuos comentarios relativos ás perdas económicas que está acarrexando esta situación climática, os compoñentes da Revista de Adina decidiron facer unha enquisa para comprobar de preto os efectos económicos que está ocasionando nos negocios da parroquia de Adina.
Os negocios enquisados, na súa gran maioría, teñen abertas as súas portas todo o ano, polo que a repercusión dos beneficios destes meses estivais son moi importantes para o balance económico anual. A clasificación por sectores dos negocios enquisados foi a seguinte:
A partir de aquí, os propietarios respostaron a catro preguntas onde os comentarios teñen a súa representación gráfica nos seguintes aneis que ilustran as diferentes opinións.
Na maioría dos negocios, este verán está a ter un efecto negativo. En moitas respostas encontramos referencias a un turista que pregunta e mira moito pero que non remata comprando. Tamén hai comentarios sobre a coincidencia do peor tempo nos fins de semana.
Case tódolos propietarios teñen claro que o mal tempo é o factor máis importante da baixada de compras ou reservas.
Xunto co anterior factor da climatoloxía adversa, esta é a segunda causa do cambio nas compras. Moitos notan que o turista mira máis os prezos, non existe a compra impulsiva, usando as tendas para pasear e mirar sen acabar levando nada.
Ainda que o optimismo está presente, de cara ao mes de Agosto e tamén de Setembro, moitos propietarios pensan que o que non se vendeu en Xullo xa non se recupera. O mes de Agosto está considerado un mes bó ainda que veña mal tempo. Tamén hai esperanzas para un Setembro de bo tempo que poida salvar as perdas de Xullo.

TORNEOS DE VERÁN NO CCD SANXENXO

No mes de xullo concluiu a 12º edición do torneo de tenis Concello de Sanxenxo Xuvenil. A participación deste ano resultou un record, unido ao éxito organizativo do cal foron partícipes todos os que compoñen o clube: os rapaces da nosa escola de tenis que foron voluntarios na organización, os membros da Xunta Directiva e os técnicos do clube. Os xogadores do CCD Sanxenxo, unha vez máis demostraton que o clube está á avangarda do tenis rexional, xa que se conseguiron dous campeón da nosa Escola de Tenis: Laura Barros e Pablo Mosquera, ainda que non só eles destacaron neste torneo xa que logrouse semifinalistas e cuartofinalistas en diferentes categorías.
Tal e como dí o Presidente do CCD Sanxenxo debemos da-las grazas ao Concello de Sanxenxo polo seu constante apoio a este torneo e queremos da-as grazas especialmente ao concellal de Deportes D. Martín Otero que debutou no acto público ante a atenta mirada do seu predecesor no cargo D. Anxo Casal concellal de urbanismo na nova lexislatura. O Presidente e Director Deportivo do CCD Sanxenxo foron especialmente afectivos con Martín xa que éste a pesar dunha molesta lesión na súa perna, fixo o esforzó de acudir a esta entrega de trofeos.
Co fin de promove-lo tenis junior, a próxima cita será en setembro, do 2 ao 9. Trátase do VI TORNEO INTERNACIONAL JUNIOR DE SANXENXO - TROFEO XUNTA DE GALICIA, torneo que forma parte do prestixioso ITF Junior Circuit, no que están englobados torneos da categoría do Roland Garros, Winbledon, etc. O CCD Sanxenxo aproveita a oportunidade para invitar a tódalas Federaciones, Clubes e Xogadores de tenis a participar neste evento que promove o tenis junior en toda España e no Mundo.

XIV ANIVERSARIO DO CLUBE DE XUBILADOS DE PORTONOVO

O pasado 30 de Xuño de 2007, celebrouse nas instalacións do Clube de Xubilados de Portonovo a festa do XIV aniversario de dito Clube.
A ceremonia asistiron prácticamente tódo-los maiores que frecuentan o Clube durante as fins de semán. A festa contou coa animación dunha discoteca móbil, un grupo de cantadores, o famoso Diosiño, etc. Tamén contou coa presenza da Sra. Alcaldesa do Concello de Sanxenxo, Catalina González, quen fixo entrega de algúns dos premios outorgados durante a tarde.
Non faltou comida (empanada, tortilla, croquetas, tarta de mazán…) e bebida (viño e refrescos variados) coa que facer unha festa por todo o alto. Alégranos moito ver o ben que o pasan os nosos maiores. Deberíamos tomar exemplo deles nesto das festas xa que sen botellón, nin drogas, nin pelexas, etc. pasárono tan ben como a xuventude na movida nocturna portonovesa. E o máis importante, ¡non tivo que ir a policía a pecharlles o local! A sua horiña, todos foron marchando cara as súas casas, a descansar, que o día seguinte tocou seguir coa festa.
¡OLÉ OS NOSOS MAIORES! ¡MOITAS FELICIDADES A TODOS!