FRANCISCO RICO CASTRO, XOGADOR DO PONTEVEDRA CF

Fran Rico Castro, centrocampista galego que milita no Pontevedra Club de Fútbol, naceu en Portonovo o 3 de agosto de 1987.
Formado nas categorías inferiores do Portonovo, Fran Rico chegou ao Pontevedra CF aos quince años. A súa tempada máis destacada coincidiu coa do Pontevedra Xuvenil. Na tempada 2004-2005, un ano despois de conseguir o ascenso á División de Honra, o equipo finaliza a liga nun máis que meritorio segundo posto. Para poñer o broche de ouro, o Pontevedra Xuvenil, con Fran Rico como un dos culpables da gran tempada, xoga a Copa do Rey. En oitavos de final logran eliminar ao Osasuna, caendo en cuartos de final ante o Sevilla.
Unha tempada máis tarde, na 2005-2006, Fran Rico fai a pretempada co primeiro equipo e é un habitual nos seus entrenamentos ao longo da liga. Comeza actuando co equipo de División de Honra de Xuvenís e entra nalgunha que outra convocatoria co primeiro equipo. Debuta en liga co Pontevedra CF o 18 de decembro de 2005 nun San Isidro 1-4 Pontevedra, no que sae dende o banco e xoga uns 15 minutos. A comezos do 2006, o clube faille ficha do primeiro equipo e firma un contrato ata o 2010, nunha clara aposta de futuro. Esa tempada apenas xoga en tres ocasións, todas elas saíndo desde a suplencia. Pero Fran Rico aproveita ao máximo esas poucas oportunidades, chegando incluso a lograr marcar un gol no derradeiro partido de liga ante o Melilla, gol que lle deu ao seu equipo a victoria. Non xoga un só minuto na primeira eliminatoria de ascenso ante o Sevilla B, na que o equipo queda eliminado.
Na súa segunda tempada no clube, Fran Rico non conta coa confianza do entrenador. Xoga como titular na Copa Xunta, na que logra dous goles, ante o CD Ourense e ante o Celta de Vigo; e na Copa RFEF. Non así en Liga, onde non tivo a oportunidade de xogar como titular ata que se produxo un troco de adestrador. Coa chegada de Javi Gracia o banco, Fran Rico disputou os seus primeiros partidos completos, demostrando a calidade que atesora nas súas botas.
¿Defina a Fran Rico en dúas palabras
Traballador e sincero
¿Canto tempo lle rouba o fútbol á semana?
Entreno tódolos días. Hai días que entreno mañá e tarde, luns, martes e mércores. Son dúas horas por día máis dous días de doble sesión que son catro horas ou máis.
¿Como leva a súa familia a súa adicación ao fútbol, nun principio e agora?
Eu nos estudos non é que fose moi aplicado. A miña familia sempre me apoiou na decisión de dalo todo polo fútbol, que era o que máis me gustaba. Sempre me apoiou moito. Agora estou no mellor, e xa podo levar unha vida ben co fútbol.
¿Como é o trato que recibe dos veciños de Portonovo, agora que é máis coñecido?
O mesmo. Agora algunha persoa me coñece máis que antes. Pero son o mesmo de sempre. Levo un trato moi bo de toda a xente de aquí.
¿Ve a súa vida futura adicada por completo ao fútbol, ou ten outras aspiracións laborais?
Agora mesmo, o único que pensó é en seguir xogando ao fútbol e progresando cada ano. Nun futuro, poden pasar moitas cousas pero gustaríame seguir ligado ao fútbol.
¿Dígame algún equipo da liga española no que lle gustaría xogar?
A calquera lle gustaría xogar no Barça, no Madrid, nos grandes equipos. Eu da Primeira división conformaríame con calquera equipo e xogar na máxima categoría.
¿Que xogador cre que se parece máis a vostede da Liga das Estrelas?
Eso gústame máis que mo digan, en vez de decilo eu. Hai xogadores como Cesc, Xavi ou Scholes… Son os que máis me gustan persoalmente.
¿Firmou autógrafos algunha vez?
Fai uns anos non. Este ano que estou xogando máis, sí. A afición do Pontevedra é moi aficionada e quere ter recordos dos xogadores.
¿Que cualidades cre vostede que debe poseer un mediocentro?
Eu creo que debe ser un xogador que non perda moitos balóns, ter as mínimas perdas posibles. Debe ser agresivo e sobretodo con toque de balón.
Imaxine que despois desta tempada tan longa, logra o gol do ascenso a 2ª división, ¿en que ou en quen pensaría?
Pois sobretodo na familia, son os que máis me axudan a seguir loitando. E recordar tamén a moitos entrenadores que tiven e que seguramente grazas a eles puiden meter ese gol.
¿Que campo no que vostede xogou foi o que máis lle impresionou?
A primeira vez Pasarón, por ser a primeira vez que xogaba en casa, nun campo cheo, e tiven a sorte de meter un gol. Pero este último partido, o de Córdoba, fóra de casa, ante quince mil persoas, foi a vez que máis me impresionou o terreo de xogo e o ambiente.
¿Onde e como recorda vostede o gol máis bonito da súa carreira?
O que máis ilusión me fixo foi o do ano pasado contra o Melilla. Só disfrutei dous partidos e tiven a sorte de meter un gol de cabeza que sirveu para a victoria.
¿Imaxínase ao Pontevedra en 1ª división e a vostede xogando contra Etoo, Raul, Villa …?
Nunca se sabe. O Pontevedra agora mesmo está aspirando a Segunda división e seguramente nos manteremos uns anos. Ó mellor chegamos a Primeira división e podemos enfrentarnos a esos xogadores. Sería un soño.
¿Soña con xogar algún día coa camiseta da Selección Española?
Eso é o máximo de calquer xogador. É a maior recompensa a todo o que estás facendo. Eu soño con que algún día chegue esa oportunidade.
¿Faríalle ilusión vestir a camiseta do primeiro equipo do Portonovo?
Si. Gustaríame moito rematar a carreira aquí, ou volver aquí algún día a xogar porque foi onde comezei. Faríame moita ilusión.
¿Como se imaxina a Fran Rico dentro de dez anos?
Eu creo que seguirei ligado ao fútbol en algún término. Dentro de dez anos ainda terei 29 e ainda andarei nalgún campo xogando ao fútbol.

ASCENSO A 1ª DIVISIÓN DOS EQUIPOS MASCULINO E FEMININO DO CCD SANXENXO

Felicitar aos xogadores dos equipos feminino e masculino de 2ª división polo seu ascenso ¡Fíxose xustiza!. Despois da ignominia á que nos abocou a Federación Galega de Tenis coas súas inxustas decisións do ano pasado, volvemos poñer as cousas no seu sitio e o noso equipo masculino xa está en primeira. Gustaríame decirvos que para min sempre fúchedes e seredes de primeira.
En canto ao equipo feminino non podo menos que felicita-las unha vez máis e é que tendo en conta que son o equipo máis xove de Galicia en primeira división estou seguro de que teñen un grande recorrido por diante. Aquí non rematan as boas novas, xa que o equipo de terceira división superou ao equipo de Porriño no primeiro partido do play-off de ascenso.
Os xogadores máis xoves do Círculo Cultural Deportivo Sanxenxo están dando a talla: o pasado fin de semana disputáronse as finais do V Torneo Universitario de Ourense 2007. Na categoría cadete masculina resultou campeón Alex Pérez Tieso impoñéndose na final a Iñaki Mugüerza por un apretadísimo 3-6 6-2 7-6
Informar que do 6 ao 14 de xullo, vaise celebrar en Sanxenxo o XII Torneo Juvenil Concello de Sanxenxo – Intersport. Este ano e coincidindo en datas co torneo Intersport imos organizar no noso clube un torneo Benxamín tanto na categoría masculina como na feminina. Esperamos que esta iniciativa teña unha boa aceptación entre tódolos tenistas máis xóvenes da nosa rexión.

EN CLAVE DE TEATRO

Durante dous fins de semana do mes pasado, tivo lugar a primeira edición de “En Clave de Teatro”, un programa de representacións de obras teatrais, organizado pola Asociación Teatro do Mar de Portonovo. As obras de teatro foron inauguradas pola madriña elexida nesta primeira edición: a concelleira Paz Lago, presente no primeiro día de representacións. O acto inicial foi moi emotivo, por parte do director da asociación, Hugo Andrade, que agradeceu a labor prestada polo concello, no que ten que ver cos incios e a posterior andaina do grupo de teatro de Portonovo. Para os membros da asociación teatral “é un día moi especial para todos nós, desexamos que disfrutedes do noso traballo tanto coma nós disfrutamos facéndoo, e non vos esquezades que estamos aquí grazas a vós”.
Na primeira xornada destacou a gran afluencia de público, onde o salón de actos do Multiusos de Portonovo quedou pequeno. Grandes e maiores disfrutaron dunha xornada cultural e de lecer a cargo da representación da obra Baixarse ao Moro, versión libre en galego do guión orixinal da película española de J. L. Alonso de Santos.

¿POR QUE O PARTIDO POPULAR GAÑOU AS ELECCIÓNS MUNICIPAIS NO CONCELLO DE SANXENXO?

Existen moitas teorías que nos responderían a esta pregunta, pero primeiro hai que recordar os argumentos das forzas políticas que non conseguiron derrotar ó PP, que era o obxectivo principal dos restantes partidos.
A principal forza da oposición, o BNG levou , tal vez, o peor “golpe electoral” destas eleccións, pois baixou dende os 2786 votos do 2003 ós 2136 votos destes comicios, o que supón unha perda de 650 votantes e un concelleiro menos, que sitúa ó candidato Roberto Lores moi lonxe do seu obxectivo que era alcanzar a alcaldía. Parece máis ben un paso atrás, bastante inexplicable, sobre todo se temos en conta o voluminoso traballo despregado nesta lexislatura polos nacionalistas. Todo indica que o electorado do Bloque tocou teito no 2003, e agora os datos das municipais confirman unha tendencia descendente que se intuía tras os resultados á baixa das autonómicas. Seguir sendo a principal forza da oposición, tal vez sexa un argumento de escaso peso, para intentar xustificar este paso atrás do principal aspirante a alcaldía, que lle fará pensarse moito, o de presentarse por terceira vez coma candidato ou renunciar en favor dun novo.
Está claro que o extenso traballo realizado polo BNG non convenceu ós veciños de Sanxenxo, o que obrigará a replantexar as súas estratexias para a vindeira lexislatura.
O Partido Socialista encóntrase nunca situación similar, pese a ter unha pequena subida, pois pasou dos 1352 votantes do 2003 ós 1950 votantes do 2007, o que supón un aumento de 598 votos para conseguir un concelleiro máis. Escasa bagaxe para unha gran forza electoral que tocou fondo no 2003 e que parece non termina de arrancar, pese a posuír o goberno nacional e autonómico, e que contou coa visita de apoio de varios concelleiros autonómicos. Calificar coma un éxito estes resultados di moi pouco das aspiracións do partido, e confirma a gran crisis na que se mantén a executiva local nestes últimos anos, con continuas dimisións e abandonos durante toda a lexislatura anterior que culminan coas últimas dimisións poselectorais. Complexo futuro para a candidata socialista, que foi sinalada por demasiados enemigos, tanto dos partidos rivais coma do seu propio. Con tantos problemas internos é difícil conseguir a confianza do electorado.
Os independentes VIPS, foron outro dos grandes fracasos electorais polos seguintes motivos. Non conseguiron a chave de goberno que perseguían pese a que declaraban que ían conseguir 4 ou 5 concelleiros, todo isto despois dun investimento sen precedentes para un partido independente, con cuñas radiofónicas, entrevistas en televisión e prensa, carteleira en todo o concello, viaxe a Madrid, pancartas, festas de presentación e de cerre de campaña con orquestra, megafonía, etc., pese a todo este respaldo económico non pasaron das 700 persoas que apostan por un candidato exalcalde, xa coñecido, e que demostrou ata onde pode chegar.
Este candidato terá unha lexislatura complexa, por tódalas enesmistades que se gañou en campaña electoral, algunha incluso dentro do seu propio partido, e outras persecucións obsesivas coma a da candidata socialista, con descalificacións persoais (tal vez por despeito por non ser aceptado no PSOE) e sen máis argumentos que apuntan a unha falla de recursos coma político, e que lle pasarán factura os vindeiros catro anos.
Todas estas forzas políticas intentaron xustificar o seus fracasos alegando a excesiva participación de candidaturas nas eleccións.
Ridícula forma de analizar as votacións, coma se os votos dos restantes participantes foran a ser para eles. Se non os apoiaron foi porque non quixeron, houbera un ou mil partidos máis. Estes análises poselectorais demostran que os candidatos carecen de capacidade de autocrítica. Confunden a velocidade co touciño e despois venden porcos de carreiras. Xa está ben!!!. Recoñezan os seus fracasos como fixo o PG.
Admitan que non poden competir co PP por moitos motivos, porque os populares tiñan a candidata que máis votos arrastra, teñen a loxística electoral máis impresionante xamais despregada neste concello, con furgonetas rotuladas, anuncios nos medios de comunicacións, mitins con despliegues similares a grandes concertos de pop-rock, grandes despilfarros millonarios en papatorias que ven nos virían para resolver os problemas do día a día, e porque o día das eleccións conseguiron arañar eses catro ou cinco votos en cada mesa que lle deron a maioría absoluta, acarrexando ós maiores de confianza, convencendo ó “Parrulo” segundo el por catro euros, o que sexa, todo vale con tal de seguir sumando. E ademais de todo isto está a lealdade do electorado popular, que é infinita, (incluso unha muller de avanzada idade preguntoume “¿eiquí onde se vota por Fraja?”), entón dinme conta de que ser do PP, para a maioría da xente é coma unha relixión que che inculcan de pequeno e co que vas medrando coma un sentimento propio, moi difícil de cambiar por moitos Prestiges e Guerras de Irak que vivamos, coma ser do MADRID, non fai falla criterio propio, o importante e defender os colores e gañar, aínda que o forofismo non deixa ver a diferenza entre o que se gaña ou se perde. Xa o dicía a candidata popular no mitin da lonxa “Xa non sei que contarvos porque sempre sondes os mesmos” o que resume estas eleccións, un pouco máis do mesmo.

Jorge García

AS CANTEIRAS TRANSFORMA NOALLA

Os veciños de Noalla contan cunha "casa veciñal" situada en lugar Pombal, As Canteiras, na cal tódolos veciños poden reunirse e disfrutar uns dos outros.
A situación actualda da casa non era onde agora mesmo se atopa, senón que nun principio ía ser construida no Con do Páxaro. Aquí, o seu fin, ía ser turístico, o cal xeraría uns grandes beneficios económicos para a parroquia de Noalla, pero o pobo non estaba dacordo e axudados das opinión deste, votouse a favor de construila nas Canteiras, para o disfrute de todos.
Esta casa custou moitos esforzos facerla, e non só de tipo económico, senón tamen polas dificultades que presentaba o terreo onde agora se atopa, quebrar moito a cabeza para saber de subencións posibles, etc. Unha desas subencions foi de gran axuda: O PRODER (que é un conxunto de programas para o desenrolo rural que aplican medidas de desenrolo endóxeno e que se levan acabo soamente en España), o cal asumiu o 35% do custo total da obra.
Solicitar esta subención foi idea dunhas colaboradoras moi importantes para o presidente que foron Gloria (coñecida como Yoya), que exercía como secretaria do presidente e Sandra Patiño.
A Casa Forestal Social ainda non está completamente rematada pero se alguén quere disfrutar dun agradable e divertido baile os domingos todos se poden acercar. Alí, atoparedes, entre outras moitas cousas, a xente xogando a baralla , disfrutando do baile, conversando...

O principal "culpable" deste marabilloso proxecto de unir o pobo, foi o presidente da comunidad de montes de Noalla, Roberto Garrido, pero porsuposto tamén contou coa axuda e o esforzo de moitas outras persoas das que dispón do seu apoio e colaboración.
Este proxecto non só consta de baile, dun próximo bar para facer máis agradable a estancia e dunha casa bonita donde levaren distintas actividades. Non, esta proposta conleva tres rutas de senderismo que parten da capela da Lanzada ata un mirador que construiron xusto enriba da Casa Forestal, onde atopamos unhas preciosas vistas a praia da Lanzada, O Grove, A Toxa... xunto cun pequeno parque infantil e de diversas mesas para poder disfrutar dun picnic ca familia, amigos...Tamén atoparedes próximamente unha reprodución dunha fervenza, dun pequeno lago e se non queredes estar continuamente alí poderedes facer unha camiñata polos montes de Noalla que comunican co mirador.
Dentro das instalación da Casa Forestal Social "As Canteiras" como xa comentamos anteriormente, atopamos diversas actividades para tóda-las idades como: os Luns e Mércores Kárate, os Mércores e Venres o baile para pensionistas , curso de gaita e baile rexional, e a nova posta en marcha da Coral de Noalla que tivo a súa primeira actuación o 8 de Maio na Lanzada, o día 25 de Xuño en Aios e tamén actuarán nas festa do Carmen, e como non, en calquera celebreción na que sexan contratados. Tanto a Coral como toda a asociación de veciños de Noalla contan cunha axuda moi importante: a do párroco da Parroquia, Dn José Manuel, quen en ningún momento dubida en prestar a súa incondicional axuda.
Proximamente, en canto dispoñan das licenzas por parte do Concello de Sanxenxo tanto de primeira apertura como de actividades, das que están a expensas, teñen pensado ampliar estas actividades.
Un dos proxectos de futuro mais ambiciosos que teñen en mente é a construcción dun centro de Talasoterápia onde actuamente se atopa o con do páxaro, o cal daríalle moita vida a Noalla xa que ninghún dos hoteis da zona dispón destas instalacións. Este Talaso constaría de piscinas con chorros, cabinas de masaxes, jaccuzzis, saunas, etc. Sería moi completo e os veciños de Noalla contarían cun importante desconto. Este proxecto sería con vistas a xerar cartos para o pobo pero sempre tendo en conta os veciños, por iso se lle ofrecería o desconto, para que todos o puideran disfrutar, e que non fose só en beneficio dos de fora.
A Asociación de Comuneiros de Montes de Noalla tamén nos invita a todos a XVI Festa da Ostra que se celebra o segundo fin de semán de Agosto, sábado 11 e domingo 12. Esta festa caracterízase por unha importante fama e nela pode degustarse este preciado crustaceo de sona internacional. Cada ano acode mais xente de distintos lugares, asique xa sabedes, unha vez mais, temos a oportunidade de achegarnos o campo de fútbol do Nolla onde se celebrá a verbena.

AS PARELLAS DE ADINA CELEBRARON AS VODAS DE OURO E PRATA

Un total de dezaseis parellas fixeron da festividade do Corpus Christi, a súa festividade particular. En concreto, oito matrimonios celebraron as súas vodas de ouro, e outros doce as vodas de prata, que non é pouco, nunha vida chea de alegrías e desencontros. Sen dúbida, unha xornada dunha ledicia grande para todos eles.

FESTIVIDADE DE CORPUS CHRISTI NA PARROQUIA DE ADINA

Os veciños de Adina, como tódolos anos, poideron disfrutar das alfombras florais confeccionadas polo equipo de xente dirixida polos confrades deste ano. Todos coñecemos o traballo de paciencia, organización e dedicación que precisa esta labor. Dende días antes, as mulleres e homes adícanse a recoller as flores e verde que precisan para a elaboración da alfombra da entrada e adro da igrexa de Adina. A elección das flores ten que ver coas cores tan chamativas, características destas representacións tan singulares. Para iso fan falla horas e horas de escoller e transportar as miudas partes do verde e das flores desmenuzadas. Estas reunións de traballo teñen un aspecto intrínseco, como é o social e de reunión, onde as parolas e as cantigas son contantes como en tempos pasados. De madrugada, o mesmo día da festividade do Corpus Christi, póñense todos mans á obra para encher os espazos deixados polo boceto do motivo relixioso. Fiuncho, mimosa, rosas, hortensias, mirto, borra de café, cocas… son os materiais desta manifestación artística tan inusual e diferente.

CLASES DE VERÁN PARA OS RAPACES DE ADINA

A Asociación de Veciños de Adina púxose en contacto con dous Centros Académicos do Concello de Sanxenxo para facilitar aos rapaces da parroquia de Adina o acceso ás tradicionais clases de apoio de cada verán. A maioría das clases serán impartidas en horario de mañá e abarcarán tódalas asignaturas de Educación Primaria, ESO, Bacharelato e Selectividade. Os grupos serán reducidos.
Tamén se ofertarán outras materias menos habituais coma informática, mecanografía ou clases de arte. As clases están dirixidas tanto ao público infantil con obradoiros de Pintura, Collage, Monotipos, Manualidades, como ao público adulto con clases de Debuxo e Pintura, co ensino das técnicas pictóricas máis utilizadas coma óleo, Acrílico, Gouache, Temple, etc.
Para todos aqueles que estén interesados nalgunha destas clases poden informarse a través do teléfono da Revista de Adina, ou ben, chamando ao número de contacto do colectivo veciñal.

A MÁXICA NOITE DE SAN XOÁN

Por segundo ano consecutivo a asociación de veciños de Adina celebrou no recinto da casa de asociación a tracicional fogueira de San Xoan.
O pasado ano a afluencia de xente non foi moi abundante, pero nesta ocasión o campo encheuse de numerosos veciños e veciñas. Conforme ía entrando a noite a xente ía ateigando o lugar, quen sabe se atraídos pola maxia do lume nesta noite meiga, ou se cabe atraídos polo aroma das sardiñas asadas que alí se podían degustar de forma totalmente gratuíta xunto con churrasco, tortillas, empanada, postres, viños... e queimada.
E que é esta unha noite especial para todos os Galegos, e como non, para os veciños de Adina. Os mitos e lendas que dende pequenos temos escoitado das bocas dos nosos maiores, sobre esta noite, fan que sexa esta a noite máis máxica do ano. Unha noite para disfrutar, comer, beber e bailar.
Incluso tibemos ocasión de escoitar en primicia e en exclusiva para os alí presentes o nobo conxuro da queimada, de boca de Gabriel, co seu toque persoal.
Pero señoras e señores, nesta marabillosa festa, non foi todo tan doado. Os que alí estibemos sabémolo, e os que non estiveron contarémoslle-lo: ¡¡A nosa boneca da fogueira saíunos dura de roer!! A pesares de ser de plástico parecía ser inmune o lume, e de non ser das artes de queima do noso veciño o Juan, de seguro que aínda hoxe estaría...¡¡inchada!!

Pero non acabaron aí as dificultades: resulta que na noite onde o lume é protagonista, a noite na que todo o malo arde na brebaxe de augardente, laranxas, café, azúcar, etc. ¡a queimada non quería arder! Foi necesaria a intervención de tres unidades prebistas de cadanseu chisqueiro (a destacar o chisqueiro rectificado de Suso) para facela queimar.
Xa estaba queridos lectores, o protocolo estaba cumprido. Xa se comera, xa se bebera, a fogueira xa estaba ardendo dandonos luz e calor, a boneca xa fora pasto das lapas, a queimada xa se acabara (e non porque a consumira o lume) e incluso os mais atrevidos xa saltaran a fogueira tres veces co fin de espantar os malos espíritos. Aínda que algúns como Gerardo, o presidente da asociación de veciños e mais Miro, vocal da mesma, parece que espantaron os espíritos para varios anos xa que deberon saltar unha ducia de veces. Se coñece que lle colleron o gusto, aínda que teño que recoñecer que uns cantos saltos foron por petición expresa da fotógrafa, ¡xa que non daban saído ben nas fotos!

Aprobeitamos dende aquí para agradecerlle a todos os que co seu traballo fixeron posible que os veciños e os non veciños de Adina disfrutásemos deste modo na noite meiga. Gracias tamén a todos os asistentes, xa que sen eles a festa non sería posible. Esperamos que para o ano sexamos moitos máis. Xa sabedes, estaredes todos convidados. Un forte abrazo a todos.

A NOSA HISTORIA EN FOTOS

A foto deste mes preséntase en tons sepia e foi cedida por Manuel Bea, veciño coñecido por todos en Portonovo e en toda a parroquia de Adina. Data de1960, en Sanxenxo, concretamente no cine de Gondariño, actual Cine Rías Baixas. Aparecen retratados os componentes do Coro de Luis do Barro, nunha das súas actuacións.

¿A QUEN ALIMENTAS?

“Un ancián indio describiu unha vez os seus conflitos interiores:
- Dentro de min existen dous cachorros. Un deles é cruel e malo, e o outro é bo e dócil. Os dous están sempre loitando...
Entón preguntáronlle cal deles era o que terminaría gañando.
O sabio indio gardou silencio un instante, e despois de pensar uns segundos respondeu:
- Aquel a quen eu alimente.”
Un dos conflictos internos da sociedade galega é a convivencia no uso de dúas linguas: galego e castelán, que alimentamos de forma diferente. Coma no caso dos dous cachorros, podemos aportar calificativos a cada unha das linguas: positivos ou negativos. Pero isto sempre dentro dunha postura moi particular, xa que de todos é coñecida a traxectoria que seguiu o uso de cada unha na historia do noso país.
Despois de que a lingua galega desaparecese da educación desde tempos pasados, a favor do castelán, xurdiu un problema discriminatorio sobre a poboación galega. A partir dos anos 80, coa transición democrática e a creación dos estatutos de autonomía, o coñecemento da lingua galega pasou a ser un dereito e un deber para tódolos galegos. Comenzáronse a tomar medidas para utiliza-lo galego en determinadas materias da ensinanza, pasando do ensino do galego ao ensino en galego. Na actualidade, a Xunta de Galicia está ás portas de aprobar unha normativa que dispoña a utilización do galego ata a metade do horario lectivo.
Paralelamente a esta progresión do fomento da lingua galega, apareceron mostras de denuncia ante a imposición do galego, por parte de pais, centros educativos e profesorado. Estos últimos aluden á libertade de utilización dunha determinada lingua na docencia, descoñecendo que desenrolan unha función de servizo público, e que deben cumprila nos termos establecidos pola normativa legal. Dende o ámbito particular, outro argumento contrario é que a opción lingüística é cuestión de liberdade individual. Esta postura demostra a incomprensión do modelo democrático de convivencia lingüística que deseña a lexislación vixente. A cooficialidade será efectiva cando a xeneralidade dos habitantes da nosa comunidade saiban manexar as dúas linguas dende un nivel de coñecemento e práctica, o que esixe unha maior presenza do galego no sistema educativo.
Sen dúbida, a pregunta é obrigada: ¿que lingua alimentas?. Só así, iniciaremos un proceso de cambio desde unha situación de predominio excluínte dun idioma (o castelán) fundado na marxinación doutro (o galego).

HUGO ANDRADE PADÍN, PRESIDENTE DA ASOCIACIÓN CULTURAL TEATRO DO MAR

A Asociación Cultural Teatro do Mar creouse en febreiro de 2002 como unha actividade do I.E.S. de Vilalonga. Era un grupo de teatro formado por alumnos e dirixido por alumnos. Dende setembro de 2005, ese grupo de aficionados pasou a converterse nunha asociación. Un cambio importante na configuración do novo equipo, que atopou na persoa de Hugo Andrade Padín, a figura que a partir de entón levaría as rendas deste grupo teatral.
Este veciño de Adina, naceu en xullo de 1984 en Portonovo. Cos estudos do Ciclo Superior de Animación Sociocultural aparcados temporalmente, traballa como monitor de teatro no Colexio “O Cruceiro” de Vilalonga, no I.E.S de Vilalonga e na Academia de Artistas de Luis Queimada en Sanxenxo. Como él dí, a dirección de Teatro do Mar debería ser unha actividade máis, pero ocupa a maior parte do seu tempo. Non en van, esta Asociación conseguiu en moi pouco tempo, ter un amplo programa de representacións e actividades culturais, dentro e fóra do noso concello.

¿Cales foron os seus inicios ou experiencias no mundo do teatro e a representación?
Comecei no teatro cando a miña tía foi presidenta de “Lembranzas”, fai doce anos. Dende esa estiven en grupos de teatro nos colexios onde estudei: Portonovo, Salesianos de Cambados, I.E.S. de Vilalonga, e no grupo de teatro da Asociación Avante.
¿Que lle animou a crear un grupo de teatro?
Cando se fundou Teatro do Mar fai cinco anos, dinme conta das escasas actividades extraescolares que tiña Vilalonga. Isto animoume e suscitou entre os meus compañeiros a creación dun grupo de teatro.
¿Con que equipo conta a Asociación?
Primeiro, coa colaboración da Xunta Directiva, que son os meus compañeiros. Despois co grupo de alumnos, un total de trinta e cinco, de tódalas idades, dende os sete anos aos vinte e tres que teño eu. E sobretodo coas familias dos alumnos para cada unha das actividades que realizamos.
¿Teñen feito xa moitas representacións?
Nestes cinco anos non nos podemos queixar, porque aínda nos piden a primeira obra que estreamos. Por primeira vez, o ano pasado, fumos actuar fóra do concello de Sanxenxo: a Lores e a Dena. Ainda que quedan aquí ao lado, estabamos moi emocionados.
¿Que actividades, aparte do teatro, realizan?
Realizamos por primeira vez unha comparsa no Entroido. Organizamos un maio o pasado día 1 de maio. Tamén está Portovisión que é un espectáculo musical–teatral que gusta moito. E en setembro sairán os novos obradoiros, dos que aínda non podemos falar, relacionados coa música.

¿Posúen xa algún tipo de galardón ou premio teatral?
No ano 2004, na IV Edición do concurso “Entre Nós, en Galego”, promovido pola Consellería de Educación, premiáronnos na modalidade de Teatro. Quedamos primeiros da provincia de Pontevedra e terceiros de Galicia, de entre máis de cen grupos de teatro. Foi coa obra Triste chegada, que nunca máis se volveu a representar.
¿Con qué orzamento contan?
Cada ano contamos coa cota de socio, que son doce euros e coas actuacións que realizamos. Tamén dispoñemos da subvención do concello que este ano é de oitocentos euros, así como a colaboración de comercios do concello de Sanxenxo.
¿Os integrantes poden ver nesta actividade unha saída laboral?
De momento vena como unha ocupación do tempo libre, pero non podo dicir que non teña o meu relevo entre algún dos integrantes nun futuro. Veñen pisando moi forte e con moitas gañas.
¿Teatro do Mar pode ser unha canteira de futuros actores?
De tantos alumnos o difícil sería que algún non saíra directo ó estrelato. Coido que hai moito talento en Teatro do Mar e estou seguro de que algún ou algunha triunfará.
¿Que cre que necesita un bo actor de teatro?
Podo dicir o que necesito eu para poder representar una obra de teatro. En primeiro lugar, confianza nos teus compañeiros e en segundo lugar, ilusión polo que estás a facer. Para min, se perdo a ilusión por un proxecto, é moi complicado que o poida levar a cabo.
¿Cales son os seus actores ou obras de cabeceira?
Lola Herrera gústame moito e tamén María Galiana. En canto a obras, teño La casa de Bernada Alba, que será un futuro proxecto, e as que estamos preparando ocupan sempre a miña cabeceira.
¿Como ve o futuro do teatro no concello?
Coido que, entre todos os grupos e o Concello, estamos intentando sacar á xente da casa para ir ver teatro. Penso que faltan lugares para facelo e apoialo un pouco máis. De tódalas maneiras, a xente xa sabe que estamos aquí e pouco a pouco, coido que crecerán os espectadores.
¿A que aspira Teatro do Mar?
Aspiramos a ocupar o lugar que cada un sinta como propio, no que se poidan expresar artística e culturalmente aqueles que queiran.

A ASOCIACIÓN OS RAPOSOS ORGANIZAN A XXI VOLTA PEDESTRE A AIOS

Este mes de maio, coma o ano pasado, tivo lugar a XXI Volta Pedestre a Aios, coincidindo coas festas patronais en honra a San Antonio.
A Asociación Cultural e Deportiva Os Raposos volve a ocuparse da organización das festas e de diversas actividades con motivo desta celebración. Entre elas, esta carreira xa tradicional, cunha participación similar á de outros anos.
A competición foi do más emocionante, destacando as diferenzas de idade nos participantes, que en cada categoría contaron cos seus respectivos gañadores.

O COLEXIO ABRENTE CELEBRA A 14ª EDICIÓN DA CARREIRA ESCOLAR DO SALNÉS

O pasado venres 11 de maio, con motivo da celebración do 25 Aniversario do Colexio Abrente de Portonovo celebrouse a 14ª edición da Carreira Escolar do Salnés. Este ano a organización contou con máis de 500 participantes, e ademáis do colexio Abrente participaron os colexios como os de A Florida de Sanxenxo, Cruceiro de Vilalonga, Magaláns de Dorrón, IES de Baltar e As Covas de Meaño. Tamén participaron corredores apuntados por libre.
A carreira baixo o lema “En galego gañamos todos”, estivo organizada polo Equipo de Normalización Lingüística do colexio Abrente, é por iso que sempre se celebre na Semana das Letras Galegas.
Na carreira, contouse coa presenza de Julio Bernal, de 88 anos, recordman mundial para maiores de 85 anos, que asistiu acompañado do seu fillo.
Tódolos participantes recibiron un agasallo. Así, os dez primeiros de cada categoría recibiron unha medalla e os tres primeiros un trofeo e agasallo.

MARÍA MARIÑO (NOIA, 1907 - O COUREL, 1967)

Un día antes do 17 de maio oín, por casualidade, a conversa de dúas mulleres que falaban sobre o festivo do día seguinte. En realidade descoñecían se era festivo ou non, e no caso de que fose, sorprendíanse do motivo polo cal ese día todo permanecería pechado, como se dunha data importante se tratase.
O día no que a literatura galega festéxase, ten que comezar a considerarse como unha data a celebrar. Ten que deixar de coñecerse soamente por aqueles entendidos ou namorados da nosa lingua. Ten que deixar de practicarse únicamente nas aulas, onde os rapaces adoitan facer murais, recoñecer fotografías do escritor homenaxeado, ou percorrer a súa biografía, mediante traballos dentro das clases de lingua. É importante coñecer os precursores e continuadores na práctica da nosa lingua, e por iso, a Revista fai unha parada para a mención da homenaxeada deste ano: María Mariño Carou.

Naceu en Noia no ano 1907. Foi a cuarta de cinco irmáns. A súa infancia e xuventude nesta localidade están marcadas polas dificultades económicas da familia. Traballa como costureira polas casas. As amigas lémbrana como unha persoa estraña e solitaria. O traslado a Escarabote (Boiro), onde unha tía súa traballaba de cociñeira no Pazo de Goián, que tiña unha boa biblioteca, permítelle o acceso a algunhas lecturas.
Casa en Boiro co mestre Roberto Posse Carballido e despois dun breve período tempo no País Vasco, regresan a Galicia, instalándose en Romeor do Courel e logo en Parada, a onde se trasladan por consello médico a causa da depresión nerviosa que sofre a escritora. Neste lugar pasará María Mariño o resto da súa vida.
No Courel coñece a Uxío Novoneyra, quen promove a publicación do seu primeiro libro: Palabra no Tempo edítase no ano 1963 na colección "Tesos Cumes" da editorial Celta. María Mariño comezara a escribir seis anos antes, primeiro en castelán, logo en galego. Sen apenas relacións no mundo literario, o illamento e a marxinalidade que caracterizou en moitas ocasións o labor creativo das mulleres condicionou a recepción da súa obra, mesmo chegou a suscitar nalgún momento dúbidas sobre a súa existencia e a autoría dos poemas.
Habería que agardar 27 anos desde a publicación de Palabra no Tempo para que se dese a coñecer o seu segundo libro; unha edición promovida por Uxío Novoneyra e Antón Avilés de Taramancos e publicada polo Concello de Noia. No volume Verba que comeza recóllese unha ampla mostra dos poemas escritos por María Mariño no último ano da súa vida, enferma xa de leucemia. Antes, de acordo cos datos facilitados por Uxío Novoneyra, escribira dúas obras en castelán que non se coñecen: "Los años pobres. Memoria de guerra e postguerra" e "Más allá del tiempo". No ano 1994 Edicións Xerais publica a Obra Completa.
Unha poética radicalmente intimista e unha linguaxe rupturista caracterizan, segundo Carme Blanco, estudosa da súa obra, a escrita de María Mariño. Unha personalidade literaria que se sitúa nas marxes do canónico no seu tempo. A súa figura suscitou e segue a suscitar interpretacións diversas. Unha mirada embazada durante moito tempo polo descoñecemento da súa vida e a desconfianza do proceso de escrita da súa obra.
Os seus restos mortais repousan no cemiterio de Seoane do Courel.

Tiven medo de bogar,

tiven medo de auga crara.

Anque fora cuns bos remos

anque fora na mar calma,

¡non bogaba!, ¡non bogaba!

O medo xa non sei del.

Xa secou aquel mar longo.

E sin saber donde veu,

si é doutro ou é meu,

navego nun mar de fondo.

Do libro "Palabra no Tempo", 1963 (M. Mariño)

Son a suma total
daquel que foi medindo
a pegada aquela que non digo,
pegada que soia se puxo o seu nome.
Son resta da esperanza –diferencia quedou-
multiplicada xa nacín,
para qué dividirme agora?
san, enteira voume indo,
san, enteira vou quedando,
o paso xa me cederon,
inda que o camino se vira,
vaise virando en duro,
as pegadas ben se ven
vense volcar nas penas,
liman os picos dos montes,
raxan a cume i o mar,
raxan as alturas todas,
raxan a neboa,
raxan o sol,
ráxanse todas nunha,
ésta cingese
vaise cinguindo.
¡Terra, alma dona!
pegado que soia
se puxo o seu nome.
Do libro "Verba que Comeza", 1990 (M. Mariño)

OBRADOIROS DO MAR DE ENTRETENDAS C.C.U.

Os días 17, 18, 19 e 20 de maio, ENTRETENDAS C.C.U., estivo presente no evento náutico da Semana Naval RÍA DE PONTEVEDRA, desenrolado na Praza do Mar, no porto deportivo de Sanxenxo.
Foron un total de dezaoito, os agraciados no sorteo das viaxes pola ría, todos eles clientes dos establecementos asociados. Cada premiado puido levar un acompañante que disfrutou igual que eles dun paseo polo mar, e dunhas vistas da costa do noso concello desde unha perspectiva ben distinta. A organización do evento preparoulles unha recepción no Clube Náutico de Sanxenxo, incluíndo un almorzo, a saída pola ría para ver as regatas, unha merenda e a asistencia á entrega de premios aos regatistas.
Na Praza do Mar, e coincidindo coa ponte das Letras Galegas, a asistencia foi progresiva ao ir coñecendo as actividades que alí se estaban a desenrolar. No village, onde se instalaron expositores de diferentes empresas e firmas comerciais, montáronse inchables para os nenos e un toro mecánico e tabla de surf para os non tan nenos. Así mesmo, unha das empresas alí situadas promovía o seu producto cuns aparatos de locomoción moi orixinais, que podían lembrar aos utilizados como taxis nos países da América latina.
A organización da Semana Naval, cedeu un dos toldos do village a ENTRETENDAS C.C.U., para a realización de actividades de artesanía e tempo libre. O obradoiro de arte Ronsel, levou adiante obradoiros adicados ao público infantil. Tódolos nenos que o desexaron poideron disfrutar de actividades creativas e lúdicas, totalmente gratis. Os obradoiros realizáronse en horario de mañá e tarde, os catro días do evento.
Os rapaces comezaron disfrutando de xogos de presentación, con cancións en grupo. Fixéronse manualidades como a decoración de pedras de mar con témperas de cores; obradoiros de pintura, onde cada neno fixo o seu autorretrato; e actividades de modelado en plastilina, que as mans dos máis pequenos conseguiron converter en peixes de cores. Os monitores ensinaron tamén aos nenos a facer formas e figuras con papeis e globos, nos obradoiros de papiroflexia e globoflexia, onde os avións e as flores foron os auténticos protagonistas. Pero sen dúbida, a actividade estrela foi a do maquillaxe. Vese que os rapaces viven nun constante entroido e non quixeron deixar de pintarse a faciana con formas do máis orixinal: dragóns, bolboretas, tigres, demos ou flores. Os nenos disfrutaron e os pais non deixaron de perderse os detalles e as reaccións dos pequenos.

FOGUEIRA DE SAN XOÁN EN ADINA

Pero de nada serven estas confituras se esta noite máxica non saltamos as fogueiras. Por iso, a Asociación de Veciños San Miguel de Adina, ten pensado festexar a noite de San Xoán cunha fogueira no seu Centro Social. Por iso, a directiva convida a tódolos veciños a que se acheguen esa noite para degustar as tradicionais sardiñas, algún que outro churrasco e a sempre obrigada queimada. Todo aquel que queira vivir unha festividade como a de antano, que non deixe de asistir e saltar a fogueira.

A NOITE MÁXICA

Dende os tempos máis remotos, coincidindo coa celebración do solsticio de verán (a noite máis curta do ano), ten lugar, na nosa terra, unha noite cunhas características moi especiais. É a noite do lume, das lumeiradas, fogueiras, cachelas ou cacharelas. É a noite da auga, reviven as propiedades das fontes santas e milagreiras, das nove ondas do mar (purifican e fecundan), do orballo. E tamén do mundo vexetal.
Esta noite as plantas acadan o mellor das súas propiedades curativas e máxicas. Por iso, as mozas recóllenas para poñelas nun caldeiro con auga. Alí teñen que quedar ao orballo da noite e pola mañá tódolos membros da casa, en especial os nenos, lávanse con esta auga milagreira.
Algunhas herbas varían segundo a zona, pero hai moitas que aparecen en todas elas. Outras plantas máxicas adornan esta noite as paredes das casas e as fiestras. Ás veces son engados que fan os mozos ás mozas, pero tamén teñen a intención de escorrenta-los demos. Para os que queiran ergerse a mañá de San Xoán e lavar a faciana cunha auga distinta, preparen a seguinte receita:

Rosa Canina. Tamén roseira, silva macho, rosal bravo, rosal do demo... ademáis do arrecendo, ten propiedades tónicas e astrinxentes para a pel.

Fento macho. Tamén fieito, dentabrón... Cóntase deste fento que bota 'flores' a medianoite de San Xoán. Estas servirán para facer feitizos. É velenoso, actúa como paralizante muscular.

Fiuncho. Tamén, fionllo... Protexe do mal de ollo. Un saquiño con sementes axuda a manter a saúde. Ten propiedades diuréticas e dixestivas. Úsase para lava-los ollos e axuda á secrección do leite.

Herba Luisa ou verbena olorosa. É costume recoller esta planta (as mozas casadeiras) ás doce da noite de San Xoán. Utilizábase para facer ritos e feitizos amorosos. Ten propiedades dixestivas.

Herba de San Xoán. Tamén pericón, abeluria, espantademos... A crenza popular era que ó queimala na casa, espantaba os demos. É cicatrizante, antiséptica, astrinxente, diurética e antidepresiva.

Malva. As propiedades desta planta son ensalzadas en moitos ditos populares: "Cun horto e un malvar hai menciñas para un fogar". Serve para a tos, queimaduras, picaduras de abellas...

Codeso. Tamén piorno, xesta, retama... Atribúenselle propiedades purgantes, diuréticas e tónicas para o corazón. Coas súas ramas várrese a casa para purificala e protexela.

Romeu. Tamén alecrín, rosmariño... Hai tempo queimábase cando había enfermos na casa. Oler a súa madeira conserva a xuventude. A súa esencia é cicatrizante, boa para o reúma e fai crece-lo pelo.

Sabugueiro. Tamén bieiteiro, saúco... É bo para as inflamacións, é sudorífico e calma a tos. As propiedades intensifícanse cando a noite de San Xoán os bendice.

Coas herbas recollidas na noite de San Xoán facíanse os 'cachos', mellor con auga de sete fontes. As herbas, atadas nun feixe, deixábanse nun caldeiro con auga, toda a noite, ó sereno (para a bendición do San Xoán). A mañá seguinte, lavábanse coa auga e gardaban as herbas que secaban ó sol, para logo usar como menciñas. Tamén hai a crenza de que si as mozas meten as herbas baixo da almofada, coñecerán quen vai se-lo seu home. Pendurando do leito as herbas de San Xoán, pódese sabe-la sorte dos ausentes.
Elisa Franco

A DIRECTIVA DO VILALONGA F.C. MANTÉN A SÚA APOSTA E CONFIANZA NA CANTEIRA

_ Unha vez finalizada a presente campaña, 2006-2007, ¿cumpríronse os obxectivos fixados a comezos de tempada?
Si, por suposto. O noso obxectivo era non baixar a Preferente, e nestes momentos estamos cuartos, en play-off de ascenso a 2ª B. E non só no primeiro equipo, xa que nas categorías inferiores conseguiuse o ascenso dos Xuvenís e dos Infantís.
_ De cara a tempada que ven, ¿seguirán confiando no mesmo corpo técnico?
Iso dependerá de se segue a mesma directiva ou non. No caso de que seguira a mesma, posiblemente se siga contando co mesmo corpo técnico.
_ A política que segue o Vilalonga F.C. de cara a conformación do primeiro equipo, ¿baséase máis na canteira ou nas fichaxes de fora?
Ó Vilalonga F.C. sémpre lle gusta confiar na canteira, iso por enriba de todo, pero por mor de ter un complexo deportivo que poida albergar a máis categorías inferiores, non saen xogadores preparados para a Terceira división, polo que é necesario facer fichaxes de fóra. Nestes momentos, un 80% do equipo é de fóra.
_ Tendo en conta o orzamento do clube, ¿é moi ambicioso pensar nun ascenso a 2ª B?
Nestes momentos, co presuposto actual, o Vilalonga F.C. non pode nin sequera estar en Terceira división, e non só polo orzamento, que este si o podería chegar a haber, senón tamén polo potencial da vila en sí.
_ ¿Con cantos equipos conta na actualidade o Vilalonga F.C ? ¿Cales son?
O primeiro equipo en Terceira división, e xuvenís, cadetes, infantís e alevíns, todos eles en Primeira provincial.
_ ¿Cre vostede que estos equipos forman unha canteira sólida para un equipo de Terceira división?
Non. Por mor das instalacións das que dispoñemos non podemos ter unha canteira que nos vaia a servir para a Terceira división. Os rapaces precisan de moito ensino e có Campo de San Pedro non é abondo.
_ Para o Vilalonga F.C. rematar a tempada por riba do Portonovo, ¿é ter os obxectivos cumplidos ou hai máis obxectivos?
Para a xente de Vilalonga, quedar por riba do Portonovo S. D. é un aliciente máis, pero este non é o noso obxectivo. O noso obxectivo é non descender.
_ ¿Como valoran ao seu público?
De maravilla. Logo de viaxar a moitos campos podo decir que non somos os primeiros, pero sí somos os segundos con máis público no campo. A San Pedro cada domingo asisten unha media de quinientos afeccionados, cando nos demáis campos non adoita haber máis de cen.
_ ¿Cal cre que son os puntos fortes e débiles do clube?
O punto máis forte é a ambición que pon a xente de Vilalonga. Ante calquer problema a xente vólcase có clube.
O punto débil quizais sexa o tema económico, ter que andarlle a pedir tanto a xente. Nunha vila de tres mil habitantes, como a nosa, xuntar 28 millóns de pesetas para o presuposto é moi difícil.
_ ¿Que pensa vostede do proxecto do campo de herba sintético?
Iso foi o mellor que nos podía pasar. Debido á carga de adestramentos, ás inclemencias do tempo, ós partidos, etc. o campo cada vez está peor. Este novo campo liberaría ao de San Pedro de tanta carga, có que estaría perfecto para xogar cada domingo.
Carlos Názara Blanco
Data da entrevista: 13/05/07

VILALONGA F.C., OS COMEZOS DUN HISTÓRICO

O Vilalonga F. C., equipo asentado na 3ª División e loitando por entrar nos postos que dan acceso o play-off de ascenso a 2ª División B do Fútbol español non foi sempre un clube tan grande, senón que, dende a súa formación, ano a ano, as xentes que se entregaron a este sentimento, a este equipo, foron engrandecéndoo máis e máis, ata chegar ao que hoxe é este clube.
Os seus comezos dátanse de principios do século XX. Segundo recolle a marabillosa obra de Victoriano – Andrés Otero Iglesias “Vilalonga F. C. 50 anos de historia”. Corría o ano 1915 cando un equipo coñecido como o Paxaro Azul foi formado para xogar partidos contra outras parroquias en representación da de Vilalonga. Aínda que nesta época non había unha competición oficial, os partidos ían gañando en rivalidade, sobre todo os disputados entre Vilalonga e a histórica parroquia de Gondar.
A paixón que xeraba este novo equipo fixo que cada vez máis xogadores quixeran formar parte del. Ante a imposibilidade de xogaren todos xuntos fúndase o Veloz, equipo que acollería a todos aqueles xogadores que xa non tiveran cabida no Paxaro Azul. Deste xeito foron aparecendo outros equipos como o Racha ou o Xuvenil de Gondar, equipos constituídos para xogar entre eles mesmos, xa que cando o rival era de outra parroquia facíase unha selección dos mellores xogadores de cada equipo e xuntos defendían as mesmas cores, as do VILALONGA.
O primeiro encargado de facer esa selección de xogadores foi Secundino Caneda (Manucho). Era el quen escollía os que consideraba os mellores once xogadores de entre os equipos da parroquia para defender a camisola do Vilalonga. Manucho emigrou cara América e o seu relevo colleuno Baldomero Caneda Padín no ano 1932.
En 1936, produciuse un acto que cambiaría a historia de todo o país, e que tamén afectou directamente o fútbol vilalongués: a Guerra Civil. Por eses tempos todo acto lúdico, festivo ou deportivo foi prohibido. Deste xeito o balón deixou de rodar en Vilalonga e nas demais parroquias onde o fútbol local se estaba a converter nun gran acontecemento social.
Os anos seguintes á guerra, todo o país estaba sumido na miseria, e nacía unha dictadura na que moitos non sabían o que ía ser deles (exiliados, emigrantes, etc.). Vilalonga non era unha excepción, e as circunstancias non eran as máis idóneas para facer renacer o espírito do fútbol. Sen embargo, no 1942 constátase a organización deportiva dunha sociedade denominada VILALONGA F. C. coa súa propia xunta directiva, os seus socios, abonados, etc. O seu primeiro secretario foi D. Francisco Pérez Méndez e quen desexara facerse socio debería pagar un abono de dúas pesetas o mes. Este é o comezo do Vilalonga F. C. que anos máis tarde será inscrito como equipo na Federación de Fútbol.
A primeira xunta directiva estaba formada polos seguintes membros:
Presidente: Manuel Pita Soto
Vicepresidente: Servando Afonso Fernández
Secretario: Manuel Caneda Chan
Vogais: José Abeijón, Hidilio Buezas, Guillermo Piñeiro Vidal, José Fernández “o Cesteiro”, Arturo Gómez “do Loureiro”, José Caneda e Manuel Vázquez “Manolo de Don Pepe”.
Este equipo directivo reuníase cada semana para tratar diferentes temas referentes ó clube. Isto chegou a oídos da Guardia Civil, quen obrigou á suspensión destas reunións (recordemos que en tempos de posguerra as reunións de máis de tres persoas estaban prohibidas). Logo de lle explicaren o por que das reunións, a propia Guardia Civil recomendoulle á directiva, a federación do equipo para que así puidesen reunirse sen incumprir a lei. Deste xeito, o secretario do clube, Manolo Caneda inscribe o equipo no Comité de Competición. Isto ocorre a comezos de 1947.
O partido da presentación oficial do Vilalonga C. F. terá lugar o 29 de xuño de 1947, día da festa do patrón da parroquia. Como rival, quen mellor que o Anduriña, equipo veciño e histórico rival. A contenda saldouse co resultado de 7 – 0 a favor dos locais.
Desde este ano o Vilalonga viviu situacións moi distintas, as veces endozadas con importantes ascensos e outras, en cambio, amargadas polos sempre dolorosos descensos.
Na actualidade, este clube está a vivir a súa mellor época histórica, a piques de entrar na fase de ascenso a 2ª B, co proxecto dun novo campo de herba sintética que permita contar con máis categorías inferiores e cunha canteira que demostra estar preparada para ser o futuro dun clube chamado a ser grande.
Pero detrás de todos estes logros, atópase xente que traballa case dende o anonimato, xente como Víctor, actual presidente do clube. Con él conversamos, e o de ahí saíu a seguinte entrevista, as seguintes preguntas co fin de saber un pouco máis sobre este clube.
Carlos Názara Blanco